ΒΙΒΛΙΑΚΟΝ

Ποίημα

"ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙΣ" 

της Χρυσοβαλάντου Τσιρώνη (Βάλη Τσιρώνη)

(νομικός (εισαγγελέας), ιατρός,ποιήτρια,Διευθύντρια λογοτεχνικού περιοδικού"ΒΙΒΛΙΑΚΟΝ"κ"ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ",Μέλος διεθνούς εταιρείας Κριτικών Λογοτεχνίας(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ στο Παρίσι),Προεδρος Διεθνους Κεντρου Ποιησης (με έδρα στο Παρισι),Υπεύθυνη ηλεκτρονικής ύλης λογοτεχνικού περιοδικού "ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ", Αριστείο για το σύνολο του έργου της κ το άρτιο του χαρακτήρα της Ακαδημίας Αθηνών,ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ,ΜΕΤΑΛΛΙΟ ΣΟΦΙΑΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΑΘΗΝΩΝ, ΒΡΑΒΕΙΟ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΚΩΣΤΑ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗΣ ΟΥΡΑΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΗΣ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, το ΧΡΥΣΟ ΜΕΤΑΛΛΙΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ για τυ ποητικό της έργο,  το ΔΙΕΘΝΕΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ DON QUIXOTE METAL PRIZE FOR LITERATURE, το ΔΙΕΘΝΕΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΤΟΛΣΤΟΙ κλπ)

ΧΡΥΣΟΒΑΛΑΝΤΟΥ ΤΣΙΡΩΝΗ
(ΒΑΛΗ ΤΣΙΡΩΝΗ)

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙΣ

Αποκαλύπτονται σου λέω τα πράγματα

αύτανδρα

ανικανοποίητα

πλατιά

γκρουπιέρηδες μιας ακολουθίας συμβάντων

γεωμετρώντας ψυχές

αντεπιστέλλοντες συζυγίες ενορμήσεων

πώς αλλιώς να δικαιολογήσει κανείς

την κάρτα που εσυ ο ίδος έβαλες στα χέρια μου

-επαγγελματική έλεγες-

με τα τηλέφωνα στο πουθενά

-δεν ξέρουμε κανέναν τέτοιο κύριο-

τη διευθυνση που οδηγούσε σε οίκο νυφών

-μηπως ήθελες κάτι να πεις αλήθεια?-

είχαμε ξαμοληθεί και ψάχναμε τα μέρη

να μην αφήσουμε το κακό αναπάντητο

ποιός λόγος, τί λέει και τι θα έλεγε

μη βρει συμπαραστάτες η σκέψη -αν έψαχνες λιγάκι...-

υπηρετώντας το ηρωικό των συμπερασμάτων

τη δύναμη των χρησμών

-δεν υπάρχεις-

ενα διάλεγμα στην αλήθεια

που μπάζει

σε όσα καταλαβαίνουμε

-κανεις δεν σε ξέρει, κανείς δεν σε είδε, κανείς δεν έχει το όνομά σου, σου λέω-

καταπίνοντας τα θέλω κι επιθυμώ

Τίποτε δε ζητάγαμε 

μια κατανόηση κάποιας επάρκειας ίσως

γιατί τα πράγματα βρίσκονται

δεν παράγονται

άπιαστα όντα εντός μας

μια αναταραχή στη μοχθηρία του κενού

με ένα μωρο να πιάνει χώρο στον κόσμο

-ηθελα να σου πω, αποκτήσαμε επισκέψεις βλέπεις-

δεν είχε σχέσεις με εξάρσεις

κι όλες τις κυκλοθυμικές ενδοχώρες των ζωών

που φαντασιωνώσουν

ένα βότσαλο ήταν 

βαρύ από την ενδοχώρα της ύπαρξης του

Τωρα εχω αφήσει τα πάντα 

να ρουφούν τον καφέ των συμβιβσαμών

σφίγγοντας μια δολοφονημένη ποίηση

στ΄ανεμοδαρμένα κυκλώματα των στιγμών τους

ψαλιδίζοντας βιβλία απαγορεύσεων

Δεν ξέρω γιατί το μέσα σου παραμόνευε

σε συρρικνωμένες προσεγγίσεις αρπακτικού

προσαραγμένο σε δολώματα ενδεχομένων

καταναλώνοντας ονειρώξεις ιδεών

θηλυκές υπάρξεις εν αφθονία

γυμνά κορμιά

χαρτούρες βεβαιώσεων

κι ιστορίες αγρίων 

-τόσο κάλπικο αλήθεια...-

Τώρα έχω σκίσει 

τις κατευθύνσεις που ΄χες υπαγορέψει

κι όλα σου τα ποιήματα....

που τα ‘χαν γράψει άλλοι!