ποιηματα του
απο το βιβλιο του ΑΔΗΛΩΝ ΟΨΙΣ, εκδ. ΛΩΤΟΣ 1993
του Παναγιωτη Δ. Στάμου
(γενν. Ελικωνας 1939, ποιητης, αντιμετωπισε κ ακομη δηλ σφοδρα φαινομενα λογοκλοπης του εργου του, ακομη κ τους τιτλους του εβουτηξαν, εξεδωσε ολα του τα βιβλια στις εκδοσεις ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗ πλην του ΑΔΗΛΩΝ ΟΨΙΣ, (γιατι αραγε ε?) τελειωσε τη Νομικη και τη Φιλοσοφικη Σχολη του πανεπιστημιου Αθηνας, καθηγητης στο Πανεπιστημιο της Γερμανιας στο, Βούπερταλ)
Η πλάνη ανθρώπινη
η εμμονη ομως σε αυτην
απάνθρωπη!
Δεν καταλαβαίνω τί θυμάμαι
όταν νιώθω
να καμπυλώνεται
μια ευθεία.
----------
Ακούγεται συ ηθως
και λεγεται συνηθέστερα
ότι οι Έλληνες χάρισαν στην οικουμένη τα φώτα.
Λάθος. Τα μάτια τους χάρισαν.
Θα θελα να μαι κατάσκοπος των ονειρων τους.
Και οταν γερασω
να γραψω όσα είδα.
-----------
Ο πληροφορημένος άνθρωπος
ξέρει τί συμβαινει.
Δεν ξέρει όμως τί του γίνεται.
Τρεμοπαιζε το φως.
Ο τοίχος είχε γίνει
θέατρο σκιών τρομαχτικό.
Οι σκιες δεν ήταν θέατρο.
Αυτοεξομολόγηση ήταν.
