ΒΙΒΛΙΑΚΟΝ

 

"ΓΙΑΤΙ ΒΑΘΙΑ ΜΟΥ ΔΟΞΑΣΑ" Κ "ΑΛΑΦΡΟΙΣΚΙΩΤΟΣ"

του Αγγελου Σικελιανού

του ποιητή γεννημα θρέμμα απο τη Λευκάδα,  με τα πυράκόκκινα εκ του φυσικού του μαλλιά

(ποιητής,ειχε ένα γιο το ΓΛΑΥΚΟ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟ, εγγονή του την ποιήτρια κ δικηγόρο ΜΑΡΙΝΑ ΣΑΡΡΗ κ μπολικα δισεγγονα που σημερα ζουν κ γράφουν, ιδρυσε το "ΔΕΛΦΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ"στους Δελφούς, η Ακαδημία Αθηνών του απένειμε αργυρό μετάλλιο για τη γενναία προσπάθεια αναβίωσης των δελφικών αγώνων, Κρατικό Λογοτεχνικό Βραβείο του 1938 για το σύνολο του ποιητικού του έργου.5 φορές προτεινόμενος για το Νόμπελ Λογοτεχνίας (τις 2 το σαμπόταρε ο καλύτερος του φίλος ο Καζαντζάκης από λυσσαλέα ζήλια), τη μια φορά το 1948 τοπήρε μοιραζόμενος το με τον T.S.ELIOT κ το αρνήθηκε με το σκεπτικό ότι στην Ελλάδα άρμοζε ολόκληρο κι όχι μισί Νόμπελ)

Ἄγγελος Σικελιανός

Γιατὶ βαθιά μου δόξασα

Γιατὶ βαθιά μου δόξασα καὶ πίστεψα τὴ γῆ καὶ στὴ φυγὴ δὲν ἅπλωσα τὰ μυστικὰ φτερά μου, μὰ ὁλάκερον ἐρίζωσα τὸ νοῦ μου στὴ σιγή, νὰ ποὺ καὶ πάλι ἀναπηδᾶ στὴ δίψα μου ἡ πηγή, πηγὴ ζωῆς, χορευτικὴ πηγή, πηγὴ χαρά μου... Γιατὶ ποτὲ δὲ λόγιασα τὸ πότε καὶ τὸ πῶς, μὰ ἐβύθισα τὴ σκέψη μου μέσα στὴν πάσαν ὥρα, σὰ μέσα της νὰ κρύβονταν ὁ ἀμέτρητος σκοπός, νὰ τώρα πού, ἡ καλοκαιριὰ τριγύρα μου εἴτε μπόρα, λάμπ᾿ ἡ στιγμὴ ὁλοστρόγγυλη στὸ νοῦ μου σὰν ὀπώρα, βρέχει ἀπ᾿ τὰ βάθη τ᾿ οὐρανοῦ καὶ μέσα μου ὁ καρπός!... Γιατὶ δὲν εἶπα: «ἐδῶ ἡ ζωὴ ἀρχίζει, ἐδῶ τελειώνει...» μὰ «ἂν εἶν᾿ ἡ μέρα βροχερή, σέρνει πιὸ πλούσιο φῶς... μὰ κι ὁ σεισμὸς βαθύτερη τὴ χτίση θεμελιώνει, τὶ ὁ ζωντανὸς παλμὸς τῆς γῆς ποὺ πλάθει εἶναι κρυφός...» νὰ πού, ὅ,τι στάθη ἐφήμερο, σὰ σύγνεφο ἀναλιώνει, νὰ ποὺ ὁ μέγας Θάνατος μοῦ γίνηκε ἀδερφός!... (ἀπὸ τὸν Λυρικὸ Βίο, B´, Ἴκαρος 1966) Γυρισμός Ὕπνος ἱερός, λιονταρίσιος, τοῦ γυρισμοῦ, στὴ μεγάλη τῆς ἀμμουδιᾶς ἁπλωσιά. Στὴν καρδιά μου τὰ βλέφαρά μου κλεισμένα· καὶ λάμπει, ὡσὰν ἥλιος, βαθιά μου... Βοὴ τοῦ πελάου πλημμυρίζει τὶς φλέβες μου· ἀπάνω μου τρίζει σὰ μυλολίθαρο ὁ ἥλιος·  γεμάτες χτυπάει τὶς φτεροῦγες ὁ ἀγέρας· ἀγκομαχάει τὸ ἄφαντο ἀξόνι. Δέ μου ἀκούγεται ἡ τρίσβαθη ἀνάσα. Γαληνεύει, ὡς στὸν ἄμμο, βαθιά μου καὶ ἁπλώνεται ἡ θάλασσα πᾶσα - Σὲ ψηλοθόλωτο κύμα τὴν ὑψώνει τὸ ἀπέραντο χάδι· ποτίζουν τὰ σπλάχνα τὰ ὁλόδροσα φύκια, ραντίζει τὰ διάφωτη ἡ ἄχνα  τοῦ ἀφροῦ ποὺ ξεσπάει στὰ χαλίκια· πέρα σβήνει τὸ σύφυλλο βούισμα ὁποῦ ξέχειλο ἀχοῦν τὰ τζιτζίκια. Μιὰ βοὴ φτάνει ἀπόμακρα· καὶ ἄξαφνα, σὰν πανὶ τὸ σκαρμὸ ποὺ ἔχει φύγει, χτυπάει· εἶν᾿ ὁ ἀγέρας ποὺ σίμωσε, εἶν᾿ ὁ ἥλιος ποὺ δεῖ μπρὸς στὰ μάτια μου - καὶ ὁ ἁγνὸς ὄχι ξένα τὰ βλέφαρα στὴν ὑπέρλευκην ὄψη του ἀνοίγει.  Πετιῶμαι ἀπάνω. Ἡ ἀλαφρότη μου εἶναι ἴσια με τὴ δύναμή μου. Λάμπει τὸ μέτωπό μου ὁλόδροσο, στὸ βασίλεμα σειέται ἀνοιξάτικο βαθιὰ τὸ κορμί μου. Βλέπω γύρα. Τὸ Ἰόνιο, καὶ ἡ ἐλεύτερη γῆ μου! (ἀπὸ τὸν Λυρικὸ Βίο, A´, Ἴκαρος 1965)