2 Ποιήματα 

του Μάριου Μιχαηλίδη 

(Κύπριος ποιητής, συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού Πανδώρα, Σπόυδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας Κύπρου. Είναι µέλος της Εταιρείας Συγγραφέων, του Κύκλου Ποιητών και επίτιµο µέλος του Συνδέσµου Πολιτισµού Ελλάδας Κύπρου.)

Μάριος Μιχαηλίδης

           

ΜΑΡΙΟΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ

            

Ο Μάριος Μιχαηλίδης γεννήθηκε στην Κύπρο και ζει στην Αθήνα.

Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο ΜΑ Ed. από το Πανεπιστήμιο Arkansas (ΗΠΑ).

Συνεργάτης του λογοτεχνικού περιοδικού ΠΑΝΔΩΡΑ επίπάρα πολλά έτη ώσπου έκλεισε. Τρία έργα του, η ποιητική συλλογή «Σαν άλλοθι οι λέξεις» (Μεταίχμιο, 2003), το μυθιστόρημα «Ο οστεοφύλαξ» (Μεταίχμιο, 2007) και η νουβέλα «Ο ανακριτής» (Γαβριηλίδης, 2012), τιμήθηκαν με το κρατικό βραβείο του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού της Κυπριακής Δημοκρατίας. Είναι µέλος της Εταιρείας Συγγραφέων, του Κύκλου Ποιητών και επίτιµο µέλος του Συνδέσµου Πολιτισµού Ελλάδας Κύπρου.

Το μυθιστόρημα «Ανατολικά της Αττάλειας βόρεια της Λευκωσίας» μεταφράστηκε στα τουρκικά και στα γερμανικά από τον εκδοτικό οίκο VERLAG AUF DEM RUFFEL.

 Ένα ποίημα 

του Αντώνη Ζέρβα 

(ποιητής, δοκιμιογράφοςκ αι μεταφραστής, συνεργατης λογοτεχνικού περιοδιού ΠΑΝΔΩΡΑ, ανώτερος υπάλληλος του μεταφραστικού τμήματος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής (CESE) στις Βρυξέλλες.)

με τίτλο "ΠΟΙΗΤΙΚΟΣ ΒΙΟΣ"

Αντώνης Ζέρβας

ΑΝΤΩΝΗΣ ΖΕΡΒΑΣ

        

Ο Αντώνης Ζέρβας είναι ποιητής, δοκιμιογράφος και μεταφραστής. Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1953. Σπούδασε Κοινωνιολογία της Λογοτεχνίας στο Παρίσι και Αγγλική φιλολογία στο Λονδίνο. Οι δύο μεταπτυχιακές του εργασίες αφορούσαν στη Λειτουργία της αναπαράστασης στα Pisan Cantos του ΄Εζρα Πάουντ και στα Προβλήματα των ευρωπαϊκών πρωτοποριών του 20ού αιώνα: Ιμαγισμός και Βορτικισμός, αντίστοιχα. Το 1978 άρχισε υπό τη διεύθυνση του Henri Meschonic τη διδακτορική του διατριβή με θέμα «Η μετάφραση ως δομική δύναμη των Cantos του Έζρα Πάουντ». Διετέλεσε σύμβουλος διευθύνσεως του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών και ανέπτυξε ποικίλη δράση στον τομέα των πολιτιστικών θεμάτων, τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο. Σήμερα είναι ανώτερος υπάλληλος του μεταφραστικού τμήματος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής (CESE) στις Βρυξέλλες. Εμφανίστηκε στα γράμματα το 1972 με τις δύο ποιητικές συλλογές Τετράδιο και Τελχίνες, ουσιαστικώς όμως το πρώτο βιβλίο του ήταν Η Ανάσταση της Κυρά Τσίνης (Καστανιώτης, 1983). Συνεργάστηκε με τα σημαντικότερα λογοτεχνικά περιοδικά της εποχής του, αρχής γενομένης από τη ΠΑΝΔΩΡΑ, τη Συνέχεια (1973), και συμμετείχε στη συντακτική επιτροπή των περιοδικών Χώρα (1977) και Ίνδικτος. Έχει συμμετάσχει επίσης ως ομιλητής σε πολλά συμπόσια και συνέδρια. Το μεταφραστικό του έργο συμπεριλαμβάνει Αμερικανούς, Γάλλους και Εγγλέζους ποιητές, φιλοσοφικές και φιλολογικές μελέτες. Τα Άσματα της Πίζας του Έζρα Πάουντ ήταν υποψήφια για το Ευρωπαϊκό Αριστείο Μετάφρασης 1996.

 Ένα κειμενο του 

Αναστάση Βιστωνίτη 

(Γεννηθηκε στην Κομοτηνη το 1952,ηταν συνεργατης του λογοτεχνικου περιοδικου ΠΑΝΔΩΡΑ, μέλος του Δ.Σ. της Ομοσπονδίας Ευρωπαίων Συγγραφέων (European Writers’ Congress) και από το 2003 ως το 2008 αντιπρόεδρός της, δημοσιογραφος στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ)

με τίτλο

"ΟΙ ΣΤΑΧΤΕΣ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΑΙΩΝΑ"

Αναστασης Βιστωνιτης

 

Αναστάσης Βιστωνίτης γεννήθηκε στην Κομοτηνή το 1952. Παρουσιάστηκε στα Γράμματα το 1970 και από τότε εξέδωσε δέκα ποιητικές συλλογές, δύο συγκεντρωτικές εκδόσεις της ποίησής του, έξι πεζογραφικά βιβλία, τέσσερις τόμους δοκιμίων, ένα βιβλίο μεταφράσεων του Κινέζου ποιητή της δυναστείας των Τανγκ, Λι Χο, τη μετάφραση μιας εκλογής ποιημάτων του σημαντικού ισραηλινού ποιητή Αμίρ Ορ και τη μετάφραση μιας εκλογής ποιημάτων του κορυφαίου σύγχρονου κινέζου ποιητή Μπέι Ντάο. Ποίησή του παρουσιάστηκε σε διεθνή φεστιβάλ και σε κορυφαία πανεπιστήμια (Harvard, Columbia, Renmin, Nankai, Peking University και Baptist University, όπου ήταν φιλοξενούμενος του διεθνούς προγράμματος συγγραφέων για ένα μήνα, Humboldt Universitat κ.α.). Υπήρξε μέλος της επιτελικής ομάδας που συνέταξε τον φάκελο υποψηφιότητας της Αθήνας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 και για ένα χρόνο εργάστηκε στην Οργανωτική Επιτροπή Αθήνα 2004. Από το 1983 ως το 1988 έζησε στις ΗΠΑ (Νέα Υόρκη και Σικάγο), όπου υπήρξε αρχισυντάκτης της καθημερινής ελληνοαμερικανικής εφημερίδας Πρωινή. Από το 2015 ως το 2017 διέμενε στην Κεντρική Ευρώπη ως ανταποκριτής του Βήματος, συντάκτης του οποίου είναι από το 1991. Από το 1996 ως το 2001 υπήρξε μέλος του Δ.Σ. της Ομοσπονδίας Ευρωπαίων Συγγραφέων (European Writers’ Congress) και από το 2003 ως το 2008 αντιπρόεδρός της. Ποιήματα και πεζογραφήματά του έχουν μεταφραστεί σε είκοσι γλώσσες. Έξι ποιητικά βιβλία του εκδόθηκαν στα αγγλικά, τα γερμανικά, τα σλαβομακεδονικά, τα σλοβενικά, τα εβραϊκά και τα κινέζικα κι ένα πεζογραφικό στα σερβικά. Διετέλεσε μέλος του Δ.Σ. της Εταιρείας Συγγραφέων από το 1994 ως το 1996 και αντιπρόεδρός της από το 1996 ως το 1997.

 3 ποιηματα 

της Ειρηνης Μπομπόλου (δικηγόρου)

Ειρηνη Μπομπολου

Σε ξεσκονισα με τα χείλια μου

σε σφουγγάρισα με τη γλώσσα μου

σε τύλιξα με τα χέρια μου.
Είσαι, λοιπόν, έτοιμος για πουλημα.

****

Πέρασα από πάνω σου χωρίς να αφησω
ούτε ένα ίχνος.
Ήθελα τόσο να σε σημαδέψω μα εσύ
όλο τραγουδούσες κι έστυβες τα πορτοκάλια
μου χαμογελώντας

****

Ανάμεσα στα γόνατά μου ένα μπουκάλι
κρασί. Δίπλα κράκερς, τσιπς, ξηροί
καρποί.
Κι απέναντι εσύ να θέλεις να τα φας όλα
και εμένα.

ΕΙΡΗΝΗ ΜΠΟΜΠΟΛΟΥ

Γεννήθηκε στην Αθήνα.Έχει σπουδάσει Νομικά. Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα με μεταφράσεις ποιημάτων του Απολιναίρ, που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Διαγώνιος. Στο ίδιο περιοδικό και στην Πανδώρα, έχουν δημοσιευθεί και πρωτότυπα ποιήματα της. Επισης συ υπογραψε κ καποια επεισόδια της σειρας Τμήμα Ηθών, όπου ήταν στη βασική ομάδα σεναριογράφων

 Ένα ποίημα 
του Τόλη Καζαντζή (δικηγόρος)
με τίτλο "ΠΑΝΟΡΑΜΑ"

Τόλης Καζαντζής

ΠΑΝΟΡΑΜΑ

Εδώ, κύριοι, βλέπετε τη Θεσσαλονίκη:

πόλις μεγάλη με μικρούς ανθρώπους.

Να ο Λευκός Πύργος, η Καμάρα και άλλα πολλά.

Οι σπουδασταί ανυπολόγιστα πρόσωπα

ζουν ακόμη στα όνειρα.

Οι αστοί βιοπαλαιστές -

λέξη ηρωική μα άχρωμη πια.

Υπάρχουν κι άλλοι που καλοπερνούν

μα αυτοί είναι λίγοι, πολύ λίγοι.

Υπάρχουν και διανοούμενοι

γράφουν πράγματα εξωφρενικά.

Τα πάρτυ τακτικά. Τα βαριούνται τελικά.

Από δω, κύριοι, το πιο χρήσιμο σημείο της πόλης.

Είν΄ ο τόπος που παν τα ζευγαράκια.

Ξέρετε, οι άνθρωποι αγαπιούνται και στη Θεσσαλονίκη

Το λιμάνι - σα λιμάνι.

Οι εκκλησίες μπόλικες

αρκετά απλόχωρες για μετάνοιες.

Οι ζητιάνοι πολλοί, οι φιλέσπλαυχνοι λίγοι - 

φαύλος κύκλος.

Γενικά, πρόσωπα και πράγματα

καταδικασμένα εις θάνατο.

Αρκετά για πενήντα λεπτά.

Τέλος.

ΤΟΛΗΣ ΚΑΖΑΝΤΖΗΣ

Σπούδασε νομικά στη Θεσσαλονίκη και εργάζεται ως δικηγόρος στην Αθήνα. Υπήρξε βασικός συνεργάτης στο περιοδικό Διαγώνιος, όπου δημοσίευσε ποιήματα, πεζογραφήματα, δοκίμια, μελετήματα, βιβλιοκριτικές και μεταφράσεις. Το 1986 τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο μυθιστορηματικής βιογραφίας για το έργο του Μια μέρα με τον Σκαρίμπα, εκδ. Στιγμή, 1985. Διηγήματά του και ποιήματα έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, αγγλικά, γερμανικά, ολλανδικά και ιταλικά. Το 1988 παρουσιάστηκε από την Κρατική τηλεόραση η τηλεοπτική μεταφορά μέρους των πεζογραφημάτων του Καζαντζή με βασικό άξονα την ιστορία της κυρα-Λισάβετ. Το σενάριο της σειράς με τίτλο Η ΠΑΡΕΛΑΣΗ επιμελήθηκε ο ίδιος ο συγγραφέας

 

Νίκος Καρούζος

Οιδίπους τυραννούμενος (ποιηση)

Ελληνική Ποίηση
Α' Έκδοση: 2014
Επιμέλεια: Μαρία Αρμύρα
Σύμβουλος έκδοσης: Ευγένιος Αρανίτσης
Σελίδες: 432
Διαστάσεις: 14 x 21
ISBN: 978-960-572-034-6

Ο νέος αυτός τόμος ποίησης του Νίκου Καρούζου περιλαμβάνει: α) τα ποιήματα των πρώτων του ποιητικών συλλογών (1953-1956), β) ποιήματα δημοσιευμένα από τον ίδιο σε περιοδικά και εφημερίδες από το 1949 και εντεύθεν, τα οποία δεν είχε εντάξει στις ποιητικές του συλλογές, και γ) αδημοσίευτα ποιήματα από το αρχείο του, αλλά και από αρχεία ανθρώπων που βρέθηκαν κοντά του.

Συμπεριλαμβάνονται ποιήματα αφιερωμένα ή χαρισμένα, τα οποία είτε δημοσιεύτηκαν μετά το θάνατο του ποιητή από τους κατόχους τους είτε βλέπουν για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας σ’ αυτόν τον τόμο.

Ο τόμος αυτός, που διαμορφώθηκε με τα έως σήμερα —μια και η έρευνα συνεχίζεται— ευρεθέντα ποιήματα, διατρέχει, όλη την περίοδο της ποιητικής παραγωγής του Καρούζου και μπορεί να αναγνωστεί σε σχέση με τη συγκεντρωτική έκδοση (των δύο τόμων των ποιημάτων που ήδη κυκλοφορούν από τον Ίκαρο) συγχρονικά και διαχρονικά.

Η πρώτη ενότητα με τον τίτλο «Πρώτες ποιητικές συλλογές» αποτελεί ανατύπωση των ποιητικών συλλογών Η επιστροφή του Χριστού (1953), Νέες δοκιμές (1954), Σημείο (1955), Είκοσι ποιήματα (1955), Διάλογοι (1956). Ο ποιητής είχε απορρίψει μεγάλο μέρος των ποιημάτων που περιλαμβάνονταν σε αυτές. Η ένταξή τους, όμως, στον νέο τόμο κρίθηκε αναγκαία αφενός επειδή είναι εξαντλημένες εδώ και πολλά χρόνια και δυσεύρετες, αφετέρου δε επειδή στις πρώτες αυτές ποιητικές συλλογές αναδεικνύονται ποιητικά στοιχεία-σταθμοί, που στην εξέλιξη και την ποιητική ωρίμανσή τους αποκαλύπτουν το ποιητικό αξιακό σύμπαν του Καρούζου.

Τα ποιήματα της δεύτερης ενότητας, δημοσιευμένα απ’ τον ίδιο τον ποιητή σε λογοτεχνικά περιοδικά, παρατίθενται με χρονολογική σειρά, σύμφωνα με την ημερομηνία δημοσίευσης, και μας δίνουν παράλληλα μια εικόνα των εκδοτικών συνεργασιών του μέσα στο χρόνο. Στην ενότητα αυτή, παρακολουθούμε, επίσης, ποιήματα γραμμένα για τους Schönberg, Giacometti, Maiakovski, Σικελιανό, Vivaldi, αλλά και ποιήματα όπου εντάσσονται στίχοι άλλων ποιητών (Καρυωτάκης) ή χρησιμοποιούνται ως μότο (Σολωμός), όπως και ένα ποίημα ως παραλλαγή του υπερρεαλιστικού παιχνιδιού «cadavre exquis».

Στην τρίτη ενότητα παρουσιάζονται τα ποιήματα εκείνα που δημοσιεύτηκαν, μετά το θάνατο του Καρούζου, από τρίτους και παρατίθενται επίσης σε χρονολογική σειρά σύμφωνα με την ημερομηνία δημοσίευσης. Τα προερχόμενα από το αρχείο του ποιητή, ομαδοποιούνται και παρουσιάζονται στην αρχή αυτής της ενότητας.

Η τέταρτη ενότητα περιλαμβάνει τα ευρεθέντα μη δημοσιευμένα ποιήματα. Όλες οι αφιερώσεις των ποιημάτων είναι χειρόγραφες. Αξίζει να επισημανθεί, σχετικά με το θέμα της αφιέρωσης, ότι ο ίδιος ο ποιητής έχει εντάξει στις ποιητικές του συλλογές ποιήματα ήδη αφιερωμένα, είτε δημοσιοποιώντας την αφιέρωση είτε όχι.

Στο Παράρτημα αυτού του τόμου δίνονται τα απαραίτητα πληροφοριακά στοιχεία των ποιημάτων, όπως ο τόπος και ο χρόνος της πρώτης δημοσίευσής τους ή, αν πρόκειται για επιμελημένη από τον ίδιο τον ποιητή αναδημοσίευσή τους, τα ανάλογα στοιχεία, όπως, επίσης, και η διαφορετική εκδοχή τους με επισήμανση των διαφοροποιήσεων. Δίνονται επίσης, όπου κρίνεται απαραίτητο, στοιχεία συγκριτικής μελέτης των ποιητικών κειμένων, τα οποία αναδεικνύουν την καρουζική ποίηση ως διαδικασία όπου το εκάστοτε παρόν της ποιητικής γραφής εγκλείει το παρελθόν της.

 7 μικρά ποιήματα 

του

 Χρήστου Τουμανίδη

 (Δικαστικος  Επιμελητής στο Εφετείο της Αθήνας)

Χρήστις Τουμανίδης

Όλος ο κόσμος 

δεκαεφτα συλλαβές.

Τραγούδι και φως.

****

Έρημη λύρα

διηγείται τα λάθη.

Ποιός την ακούει;

****

Τα μάτια της, δες

δυο άγνωστες θάλασσες.

Πάει. Θα χαθω.

****

Το χαμομήλι

κι ο τρελός κότσυφας

με θεράπευσαν.

****

Άκεφος κύκνος.

Η λιμνούλα θλιμμένη.

Θα χειμωνιάσει.

****

Πλάι στην πένα

πέντε μαλωμενοι, να

τα δάχτυλά μου.

****

Άφεγγα μάτια 

σαν καύτρες τσιγάρων

Με αγγίζουν παντού.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΟΥΜΑΝΙΔΗΣ

Χρήστος Τουμανίδης γεννήθηκε τον Μάιο του 1952 στη Λιθαριά Πελλας.. Ξεκίνησε τις εγκύκλιες σπουδές του στη Νομική στη Νάουσα  και τις ολοκλήρωσε στην Αθήνα Ασκεί το επάγγελμα του Δικαστικού Επιμελητή στο Εφετείο της Αθήνας. Στα γράμματα εμφανίστηκε το 1978, Καθοριστική για την πνευματική του πορεία υπήρξε η γνωριμία του με τον Γιάννη Ρίτσο, το 1975, πλάι στον οποίο μυήθηκε στα μυστικά της ποιητικής δημιουργίας.

 

Ένα ποίημα του

Παναγιωτη Καρακούλη (ιατρος)

με τίτλο

"ΠΟΙΗΤΕΣ"

Παναγιώτης Καρακούλης

ΠΟΙΗΤΕΣ

Ο τρελος πήρεωκι απόψε το φάρμακό του.

Οι γειτονες μπορούν να κοιμηθουν ήσυχοι.

Ο τρελός έγραψε κι αποψε την ποιησή του. 

Τα ποιηματα δεν σκοτώνουν πια.

Τα ποιήματα σκοντάφτουν

και χάνονται μόλις γεννηθουν.

Οι τρελοί του κόσμου πάσχουν

από μόνιμη αφλογιστία.

Τα ποίηματά τους δεν επουλώνουν

ούτε πληγές ανοίγουν.

Οι γείτονες μπορούν να κοιμηθούν ήσυχοι.

Οι τρελοί του κόσμου έχουν αναχωρήσει

στους δρόμους της ψυχής τους

με τα χέρια σε ανάταση.

Λιγόστεψαν τα χρόνια

στένεψαν οι αγκαλιές

τα ίδια απροσδόκητα

καραδοκούν ακόμα

Και...

ο φόβος, ο φόβος, ο φόβος

ψιλή βροχουλα, τριγυρίζει

στη στέγη του σπιτιού.

Το όνειρο ομως φωνάζει

το στοίχημα ακόμα εκρεμμει.

Παναγιώτης Καρακούλης

Ο Παναγιώτης Καρακούλης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1944. Σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έγινε διδάκτορας του ιδίου Πανεπιστημίου και ειδικεύτηκε στην παθολογία και στην ρευματολογία. Εργάσθηκε στην Β’ Έδρα της παθολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών (Ιπποκράτειο Νοσοκομείο) μέχρι το 1984. Επί πέντε χρόνια είχε την ευθύνη της ελληνικής έκδοσης του British Medical Journal (αρχισυντάκτης). Έχει συνεργασθεί με διάφορα ιατρικά περιοδικά δημοσιεύοντας άρθρα και μονογραφίες. Το 1990 εκδόθηκε το βιβλίο του «Σύνοψη Ρευματολογίας». Έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές με τους εκδοτικούς οίκους ΤΕΡΖΟΠΟΥΛΟΣ και ΟΔΥΣΣΕΑΣ, επίσης μια ποιητική ανθολογία της νεότερης ελληνικής ποίησης με τον τίτλο «ΧΡΥΣΟΣ ΣΕ ΜΑΤ» με τις εκδόσεις ΟΜΙΚΡΟΝ. Έχει κυκλοφορήσει δίσκος με μελοποιημένη ποίηση του ιδίου με την συνεργασία του συνθέτη Τάσου Καρακατσάνη. Θεατρικό του έργο με το τίτλο «ΜΟΥΣΙΚΗ ΔΩΜΑΤΙΟΥ» ανέβηκε από το ΛΑΪΚΟ ΘΕΑΤΡΟ της Νέας Ερυθραίας.

 

5 μικρά ποιήματα του

Μόσχου Λαγκουβάρδου 

(Λογοτέχνης, δικαστικός -πταισματοδίκης-)

Μόσχος Λαγκουβάρδος

Ξυπνώ τη νύχτα

 είπα σε ένα γέρο ερημίτη

και φοβάμαι

που είμαι μόνος.

- Κι εγώ ξυπνώ, μου απάντησε

και φοβάμαι

μήπως δεν είμαι!

****

Ο καφές είναι αντρίκιος

πικρός στην αρχή

κι ύστερα γλυκαίνει.

Ενώ η γλυκειά σοκολάτα

κρατάει την πίκρα για το τέλος.

****

Ο άνθρωπος είναι ένας γυμνός πήθικος

Το πρόσωπό του γεμίζει ρυτίδες

όταν πιωμένος γυρίζει στο σπίτι του

έχοντας στο μυαλό του

τη γκρίνια της γυναίκας του.

****

Έτρωγαν και έπιναν

σε ξένα μνημόσυνα.

Σε κάποιο 

άρχισαν να τραγουδούν.

****

Μπαίνοντας ο άνθρωπος

το γραφείο ξαφνικά σκοτείνιασε

Το επώνυμό του "Ρημαγδός"

Το επάγγελμά σας? Ρώτησε η γραμματεύς.

- Νεκροθάφτης.

Φυτεύω ανθρώπους στη γη.

Μόσχος Λαγκουβάρδος

Σπούδασε νομικά στο ΑΠΘ, ενώ υπηρέτησε ως Πταισματοδίκης. Έγραψε ποίηση, δοκίμια, χρονογραφήματα, μετάφρασε έργα του Ρόμπερτ Λαξ. Αρθρογράφος επί σειρά ετών σε τοπικές εφημερίδες («Ελευθερία», «Ημερήσιος Κήρυκας», «Ρεθυμνιώτικά Νέα», «Κόσμος» Λάρισας κ.ά.), σήμερα είναι συνεργάτης της εβδομαδιαίας εφημερίδας «larissanet».Αν και γεννήθηκε στην Πεντάβρυσο Καστοριάς από πατέρα Κρητικό και μητέρα Μακεδονίτισσα, πολιτογραφήθηκε Λαρισαίος.

 

Ενα ποίημα του

Δημήτρη Ιατρόπουλου

με τίτλο "ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΟΥ"

Δημήτρης Ιατρόπουλος

 Είναι οι άνθρωποι

που γεμίζουν τον κύκλο του κενού γύρω σου. Είναι τα όνειρα εκείνα

που δεν φιλοξενήθηκαν ακόμα

σε κανένα υποσυνείδητο,

τρέχουνε αλαλάζοντα και μοναχά τους

από πεδιάδα σε πεδιάδα

στα ουράνια περιβόλια.

Είναι οι ώρες που δεν μετρήθηκαν,

τα νερά που αιώνες περιμένουν να κυλήσουν κι οι πέτρες αυτές

που δεν τις ονομάσαμε ερείπια

απλές, κοινές, πολύτιμες, πολυάριθμες… Μέσα μου και μέσα σου… 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΙΑΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

O Δημήτρης Ιατρόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα. Ταξίδεψε με ωτοστόπ στην Ευρώπη της δεκαετίας του ΄60. Σπούδασε μέσα κι έξω. Ποιητής των μπουάτ και του Κινήματος της Αμφισβήτησης. Ωδοποιός, δοκιμιογράφος, χρονογράφος, σχολιαστής, πνευματικός ακτιβιστής. Ζει αποκεντρωμένος στα Καλύβια του αρχαίου Θορικού με την σύντροφό του ζωγράφο Κατερίνα Καραγιάννη.

 Δύο ποιήματα 

του Νίκου Βασιλάκη

με τίτλους

"Οι Άγνωστοι" και "Ολοι χωρανε"

Νίκος Βασιλάκης

ΟΙ ΑΓΝΩΣΤΟΙ

Σ' αυτή την πόλη

μαζεύτηκαν όλα οι άγνωστοι

ο άγνωστος θεός,

ο άγνωστος στρατιώτης,

ο άγνωστος πολίτης.

Άδικα ψάχνεις, καρδιά μου

για έναν γνωστό στο δρόμο.

  ************

ΟΛΟΙ ΧΩΡΑΝΕ

Όλοι χωράνε στο τραπέζι

αν τραβήξει ο καθένας

την καρέκλα του

λίγο πιο πίσω.

Νικος Βασιλάκης

Νίκος Βασιλάκης γεννήθηκε το 1937 στον Πολύγυρο Χαλκιδικής. Σπούδασε στην Παιδαγωγική Ακαδημία Θεσσαλονίκης, από την οποία αποφοίτησε το 1958. Η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Στο χωριό» εκδόθηκε το 1970 από τις εκδόσεις του Ντίνου Χριστιανόπουλου «Διαγώνιος».

 Κριτική Προσέγγιση στο βιβλίο του Ακαδημαικού ΤΑΣΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗ

“ΕΛΕΓΕΙΑΚΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ”από το

Δημήτρη Σιατόπουλο

συγγραφέα και κριτικό, εργαστηκε στο Υπουργείο Γεωργίας, Νομικός και Δικηγόρος παρ΄Αρείω Πάγο

Ένα βιβλίο ζωής και μνήμης κυκλοφόρησε ο ακαδημαικό Τάσος Αθανασιάδης. Τίτλος του “ΕΛΕΓΕΙΑΚΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ” (σελ.85).

Είναι στις πεζογραφικές του δομές ένα ταξιωτικό κείμενο. Μα πέρα από τις διαδρομές των εντυπώσεων, αποτελεί -βαθύτερα- μια λυρική ελεγεία για τη χαμένη γλυκιά πατρίδα της πανάρχαιας, ιερής Ελληνικής Ιωνίας, τη γενέτειρά του το Σαλιχλί, κάτω από τον ομηρικό Τμώλο.

Βλέπει τους χώρους με τα μάτια της οκτάχρονης ψυχούλας του, όταν το 1922 ξεσπιτώθηκε βίαια από κει. Και με τους αγωγούς ενός πανάξιου λόγου, μας οδηγεί από καρδιά σε καρδιά, σε όλη εκείνητ η φαντασμαγορία της παιδικής φαντασίας, των αναμνήσεων και του πόνου. Πόση τραγωδία αισθημάτων έζησε με τη συμπεριφορά του σημερινού κατόχου, του -τωρα πια παλιωμένου- πατρικού σπιτιού. Και με πόση ευπρέπεια μας δίνει αυτό το άλγος.

Το βιβλίο αυτό του Τάσου Αθανασιάδη είναι μια λειτουργία ψυχής. Ένα κείμενο πανανθρώπινης ζεστασιάς σε αντιπαράθεση προς τον απάνθρωπο φανατισμό, όταν τον κατέχει το μισαλλόφυλο πάθος.

Στις σελίδες του διαπλέκονται ενερμόνια η φιλία των λαών με τον πόνο της αγαπημένης, χαμένης πατρίδας.

ο εξαιρετικός συγγραφέας και κριτικός Δημήτρης Σιατόπουλος, από τους πιο δυναμικούς εργάτες της πνευματικής και λογοτεχνικής γενιάς του ‘40.

Γεννήθηκε στην Ανατολή Φθιώτιδας το 1917, αλλά παιδί ακόμη εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά και οικονομικά, ενώ παρακολούθησε φιλολογία και θέατρο. Εργάστηκε στο υπουργείο Γεωργίας και άσκησε τη δικηγορία στον Αρειο Πάγο, ενώ παράλληλα ανέπτυσσε τη συγγραφική και δημοσιογραφική του δραστηριότητα σε εφημερίδες και περιοδικά της Αθήνας και της περιφέρειας.

Πολέμησε στο αλβανικό μέτωπο και συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση. Από το 1976 και για δέκα χρόνια διεύθυνε τη «Φιλολογική Βραδυνή» μετά το θάνατο του Μπάμπη Κλάρα, ο οποίος εγκαινίασε αυτή τη στήλη. Ο Δ. Σιατόπουλος ήταν από τους πρωτοπόρους της ελληνικής ραδιοφωνίας, με παραγωγές που άφησαν εποχή, όπως το «Λογοτεχνικό δεκάλεπτο της Κυριακής», «Μορφές και χώροι του πνευματικού μας πολιτισμού», «Καλλιτεχνικό συμπόσιο», «Οι λαοί και η λαογραφία».

Παράλληλα, επί 30 χρόνια, είχε αναλάβει τις κριτικές, την πολιτιστική εκδοτική δραστηριότητα και την προβολή των επετείων στην ετήσια έκδοση της «Φιλολογικής Πρωτοχρονιάς». Εγραφε βιβλιοκριτική στην «Εστία» και μέχρι πρότινος στο περιοδικό «Ναυτική Ελλάς». Συμμετείχε σε πολλά διεθνή συνέδρια με την ιδιότητα του προέδρου της Διεθνούς Εταιρείας Κριτικών Λογοτεχνίας και αντιπροέδρου της Κριτικής Επιτροπής του Διεθνούς Βραβείου «Ιπεκτσί».

Στα σπουδαιότερα έργα του περιλαμβάνονται τα βιβλία «Γκρέκο ο ζωγράφος του θεού», «Ο Γέρος του Μωριά», «Η δίκη της Φρύνης», η ποιητική μετάφραση της «Ιλιάδας» κ.ά. Βραβεύτηκε με το Βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών (1974), το πρώτο κρατικό βραβείο μυθιστορηματικής βιογραφίας (1978), τον πρώτο κρατικό έπαινο θεάτρου (1976) κ.ά.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΙΑΤΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Δημήτρης Σιατόπουλος (1917-2001) γεννήθηκε στη Φωκίδα αλλά έζησε στην Αθήνα. Σπούδασε Νομικά και Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, παρακολουθώντας ταυτόχρονα τον σπουδαστικό κύκλο της Φιλολογίας με ειδίκευση στη μελέτη του Θεάτρου. Έλαβε μέρος στον πόλεμο του ’40 και συμμετείχε στην εθνική αντίσταση. Έγραψε ποιητικά έργα, δοκίμια, κριτικές, μεταφράσεις και μελέτες. Συνεργάστηκε με σημαντικές εφημερίδες και περιοδικά. Εργάστηκε επίσης στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση με επιμορφωτικές και λογοτεχνικές παραγωγές. Υπήρξε πρωτεργάτης στην ίδρυση της Ελληνικής Περιηγητικής Λέσχης και της καθιέρωσης του Φεστιβάλ Επιδαύρου.

 

Ένα ποίημα του Γ. Υφαντή με τίτλο “Μου είπε ο ποιητής”

Γ.Υφαντής

ΜΟΥ ΕΙΠΕ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ

“Μην εμπιστεύεσαι”μου είπε “τούτες τις μαρίκες που μιλούνε

τώρα για σπουδαίο ποιητή και σ΄ανεβάζουνε στα ύψη

αν δεν τους κάμεις τα χατίρια τους

αν δεν τους δώσεις όσα από σένα προσδοκούν

(ερωτικά, κριτικές ευνοικές κτλ) θ’ αλλάξουν τόνο

θ’ αλλάξουν τόνο και σιγά σιγά

κι όμορφα όμορφα θα σ΄αποσιωπήσουν.

Γ. Υφαντής

Ο Γιάννης Υφαντής γεννήθηκε στη Ραΐνα Αγρινίου το 1949. Σπούδασε νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας, αρχαιολογίας και αστρονομίας. Ποιητής και μεταφραστής, συνεργάστηκε με ελληνικές και ξένες εφημερίδες. Το 1995 τιμήθηκε στο Κάιρο με το Διεθνές Βραβείο Καβάφη.

Το περιοδικό λόγου, ποίησης και βιβλίων (λογοτεχνικό περιοδικό) ΒΙΒΛΙΑΚΟΝ, ιδρύθηκε το Μάιο του 2025 υπό την αιγίδα του ΕΘΝΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΠΟΙΗΣΗΣ ΕΛΛΆΔΟΣ και τελεί υπό τη διεύθυνση της βραβευμένης ποιήτριας και λογοτέχνη Χρυσοβαλάντου Τσιρώνη (Βάλη Τσιρώνη)

Τo ΒΙΒΛΙΑΚΟΝ, ένα περιοδικό λόγου, ποίησης και βιβλίων, όπου το πάθος μας για το λόγο και τα βιβλία συναντά την αγάπη σας για το διάβασμα και τη δημιουργία. Το "βιβλιακόν" είναι ένα περιοδικό που δημοσιεύει ποιοτική ποίηση, εμπνευσμένη, πεζογραφία έντιμη που προωθεί το ήθος. τη φαντασία, την ευγλωττία και κριτική καλοπροαίρετη και εντιμη και αναδεικνύει το καλό βιβλίο που έχει να προσφέρει με την αναγνωσή του κάτι παραπάνω από απλή ψυχαγωγία στον αναγνώστη.

Και μη διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μας, στέλνοντάς μας συνεργασίες σας προς δημοσίευση, τις σκέψεις σας, τους προβληματισμούς σας σχετικά με την τέχνη του λόγου, της ποίησης και των βιβλίων.

ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΑΚΟΝ:  Χρυσοβαλάντου Τσιρώνη (Βάλη Τσιρώνη)

ΧΡΥΣΟΒΑΛΑΝΤΟΥ ΤΣΙΡΩΝΗ (ΒΑΛΗ ΤΣΙΡΩΝΗ)

Η Χρυσοβαλάντου Τσιρώνη (Βάλη Τσιρώνη) διευθύνει το λογοτεχνικό περιοδικό "ΒΙΒΛΙΑΚΟΝ" από το Μάιο του 2025. Υπήρξε για πολλά χρόνια υπεύθυνη ηλεκτρονικής ύλης του λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Έχει σπουδάσει Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Νομική στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ τις ΗΠΑ. Είναι μέλος της Διεθνούς Ενώσεως Κριτικών Λογοτεχνίας (που τελεί υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ στο Παρίσι). Έχει εκδώσει 22 βιβλία ποίησης, κάποια βιβλία με πεζά κείμενα και δοκίμια. Τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί σε 20 γλώσσες και έχουν βραβευτεί με μερικά από τα σημαντικότερα βραβεία διεθνώς. Η ίδια έχει βραβευτεί από την ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΑΘΗΝΩΝ με ΑΡΙΣΤΕΙΟ ΚΑΙ ΒΡΑΒΕΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΡΤΙΟ ΤΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΗΣ, κα έχει βραβευτεί και με πολλά βραβεία λογοτεχνίας στην Ελλάδα και παγκοσμίως, όπως το ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ, το ΜΕΤΑΛΛΙΟ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΑΘΗΝΩΝ, το ΒΡΑΒΕΙΟ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΚΩΣΤΑ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗΣ ΟΥΡΑΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΗΣ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, το ΧΡΥΣΟ ΜΕΤΑΛΛΙΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ για τυ ποητικό της έργο,  το ΔΙΕΘΝΕΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ DON QUIXOTE METAL PRIZE FOR LITERATURE, το ΔΙΕΘΝΕΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΤΟΛΣΤΟΙ και πολλά άλλα ακόμη , 

 

ΕΝΑ ΣΤΟΧΑΣΤΙΚΟ ΔΟΚΙΜΙΟ ΤΗΣ

Χρυσοβαλάντου Τσιρώνη (Βάλη Τσιρώνη)

με τιτλο

“ΜΗΝ ΚΟΙΤΑΣ ΠΙΣΩ ΠΟΤΕ;”

ΧΡΥΣΟΒΑΛΑΝΤΟΥ ΤΣΙΡΩΝΗ
(ΒΑΛΗ ΤΣΙΡΩΝΗ)

ΜΗΝ ΚΟΙΤΑΣ ΠΊΣΩ ΠΟΤΕ;

“Ωρα να σκεφτώ τα μελλούμενα σωριασμένα αιφνίδια στο χθες» (1) γράφει ο Νίκος Καρούζος!

Και σε κρεμασμένες πετσέτες εξηγήσεων πρέπει κάθε φορά να αντικρούεις και να εξηγείς γιατί η γυμνότητα των προτάσεων του τύπου «μην κοιτάς ποτέ πίσω!» , «ξέχνα το παρελθόν σου», «διέγραψε τη ζωή σου» , «κοίτα μόνο μπροστά» κλπ. δένονται στην ασάλευτη γωνιά της επινόησης όσων απλά θέλουν να σε κάνουν άθυρμα στα χέρια τους.

Γιατί, στην καθορισμένη επίφαση του καθενός που θα σου πει αυτές τις εκφράσεις, αντικρύζεις αμέσως των ενιαυτό της πρόφασης. Ποτέ άνθρωπος, χώρα, πολιτεία δεν στάθηκε όρθιος δίχως τις συντεταγμένες που τον καθορίζουν. Και καθώς τα πλοία στη θάλασσα βρίσκουν τη θέση τους από τις γεωγραφικές συντεταγμένες (μήκος, πλάτος κλπ.), ο άνθρωπος, βρίσκει τη θέση του στον κόσμο κάθε στιγμή, από 3 σημεία: το παρελθόν του, το παρόν του και το μέλλον του. Και καθώς το παρελθόν του είναι σταθερό, του καθορίζει το σημείο στο οποίο έχει φτάσει αυτή τη στιγμή, το σημείο δηλαδή από το οποίο κοιτάζει τον κόσμο! Καθώς το παρόν του είναι ρευστό, του καθορίζει την πορεία που ακολουθεί αυτή τη στιγμή. Και καθώς το μέλλον είναι άγνωστο, του καθορίζει όλα τα σημεία στα οποία μπορεί να βρεθεί!

Στο ζωγραφισμένο πίνακα των υπάρξεων λοιπόν, υπάρχουν αστυνομεύσεις εντάσεων. Που χαράζουν (ή τουλάχιστον προσπαθούν ακαταπόνητα με κάθε τρόπο να το κάνουν) διάστημα στις αποστάσεις. Εξοβελίζοντας χαρακτικά δοκιμιακών παρεμβάσεων, ζουλούν σε φροντισμένα λόγια την ύπαρξη, σε μια προσπάθεια να την αποκόψουν από ότι την χαρακτηρίζει στη θέση την στον κόσμο: το παρελθόν της! Η τουλάχιστον να το μεταβάλλουν, να παρέμβουν σε αυτό. Γιατί τότε, μπορούν να ελέγξουν πιο εύκολα το μαλακό ηφαίστειο του ανικανοποίητου που κουβαλάει ο καθένας μας και να το στρέψουν στην καταβροχθισμένη έρημο των επιβολών και των ελέγχων.

Είναι εκείνοι, που με ευκολία θα υψώσουν και την ποίηση ακόμη στα μεγάλα πανό των χειρισμών τους, αναμασώντας τα λόγια του Καβάφη: «Από όσα έκαμα κι από όσα είπα/ να μη ζητήσουνε να βρουν ποιος ήμουν» (2)

Με την πρόφαση της πρυτανολογίας του «πνεύματος», στοχεύουν να κλείσουν κάθε πανόραμα προεξοχών στα συγυρισμένα ταβάνια της μετριότητας. Στεριώνοντας τη λιωμένη σούπα των ενδεχομένων στην προκαταβολή ενός μέλλοντος που θα επαναπαύσει τον άνθρωπο στη φορεμένη στίξη της σιωπής. Της αφωνίας δηλαδή. Εξιχνιάζουν κάθε περίπτωση θύμησης ονείρων, ενσταλάζοντας το πινέλο του παρήγορου στην αψίκορη διεύθυνση των αντιρρήσεων και των αιτιασμών σου. Έπειτα προχωρούν σε κατάτμηση ονείρων. Και στους σεμέδες των κρατημένων αναπνοών τους, εκχωρούν την ένσταση της «ευθύνης» ως φλάμπουρο ακράτειας στους στοχασμούς σου!

Εκεί, στις εσοχές των σβησμένων πινακίδων ενός υπερσυντέλικου παρελθόντος, παραγεμίζοντας το λουκούμι της ελπίδας με σακατεμένες προβολές, η λέξη «ευθύνη» ξεφεύγει από την πρωταρχική της σημασία. Κατακρεουργείται, στη λέξη «υποχρέωση»! «Υποχρέωση» βεβαίως όχι προς τον εαυτό σου. Όχι προς την ύπαρξη και το συλλογική ανάταση. Αλλά, προς εκείνο το βόστρυχο των συρραμμένων πράξεων που κατακρεουργούν τη θύμηση τη δική σου και των άλλων. Προσπάθειες να κολλήσει κανείς τον ίκτερο των πεσμένων βλεφάρων. Να οικειοποιηθεί το ανάρμοστο. Να εξουσιαστεί από το απέταλο βάδισμα των άλογων συνειρμών, πηγμένος λάσπη στην ειλικρινή του σημασία.

Στυπόχαρτα σήψεων υπογράφουν το απόλυτο, σε τούτους τους ενοικιαστές της φαντασίας.

«Είναι τα μάτια, δεν είναι η όραση», θα μας προειδοποιήσει ο Έκο…(3)

Αλλά για αυτά γράφαμε έκθεση κάποτε. Όσο κι αν θέλουν κάποιοι να το ξεχάσουν.

Μουσκεύοντας την πυζάμα του δυνατού, στην εσάρπα της συγκατάθεσης μια επιφάνειας παραγεμισμένης τα τυπωμένα συμφέροντα των έκτακτων εκδοχών τους, λιμοκτονεί το αυτεξούσιο του ανθρώπου! Και κομμένο από τις ρίζες του που το ορίζουν, που ορίζουν την πορεία του, δίχως τιμόνι, δίχως οδοδείκτες, με τους χάρτες πειραγμένους, με την πυξίδα του συντονισμένη σε έναν βορρά δοτό και με τις βραχυκυκλωμένες επικοινωνίες ασυρμάτου, το καράβι του καθενός, πλέει ακυβέρνητο από τον ίδιο. Και στρεφόμενο καταπώς του ορίζουν οι εν λόγω παρεμβάσεις κοιτάζει πλέον τον κόσμο όχι από τη θάλασσα που έχει επιλέξει μέσω της προηγούμενης πορείας του να πλεύσει, αλλά από τη νέα θάλασσα που του ορίζουν οι λαθραίες επιβιβάσεις της αντιστοίχισης της σκέψης σε δωμάτια ομοιώσεων.

Κι ύστερα, οι ίδιοι εκείνοι, θα του μιλήσουν για την ανάγκη της ιστορίας. Της ιστορίας της χώρας του, της γης, των ηπείρων, των άλλων, ποτέ τη δική του. Την ανάγκη να κοιτάει «πίσω»! Αλλά όχι στη δική του ζωή! Μην αντικρύσει όσους του έμαθαν την «ηθική», το σεβασμό, τη συνέπεια, τα μεγάλα ύψη στο πνεύμα και την ψυχή, τις άτρωτες ειλικρινείς πράξεις, την ακεραιότητα του χαρακτήρα, τη δύναμη του να είσαι αληθινός!

«Ολίγο φως και μακρινό σε μέγα σκότος κι έρμο» όπως θα γράψει ο Διονύσιος Σολωμός! (4)

Με βουκέντρες κατάμεστες τν εξορία των ματιών, πρέπει να θρασύνει τη μελάνη της αμφιβολίας σε τούτη την εκτροπή της σταβλισμένης δυνατότητας, ο άνθρωπος. Να στοιβάξει εαυτό, σε τούτους τους ζελέδες των χειροκροτημάτων του παράλογου και να στείλει τη νοοτροπία της προσοχής στην κενότητα των επαναλήψεων που του επιβάλλουν, δυναμιτίζοντας τον τρίφτη του παρελθόντος του σε στροβιλισμένες δράσης επέκτασης.

Και δομώντας με αλήθεια τις γυαλισμένες πράξεις του, να εξακοντίσει εκείνος τις επαναλήψεις τις δικής του ύπαρξης, κυκλωτικά, επίμονα, με την κτισμένη αντίσταση του πραγματικού. Κι έτσι λυγίζεται η αύριος στην εντομοκτονία του φωτός, νηστεύοντας τις ενοικιασμένες υποστάσεις που προσφέρονται απλόχερα για να στεγνώσουν τον κεραυνό της μνήμης που καταθέτει αυτομολία εγκωμίων στη μουσκεμένη διαχωριστική των φαινομένων.

Κι «ο δρόμος, μας φέρνει και πάλι πάνου στη φλούδα και βάθος μεγάλο απομένει ανεξερεύνητο, από το αδιανόητο και το ανέκφραστο, που είναι ο εαυτός μας…» όπως βροντοφώναζε ο μεγάλος και ταπεινός εργάτης του στοχασμού Ι.Μ.Παναγιωτόπουλος. (5)

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

(1). Στίχος από το ποίημα του Νίκου Καρούζου «Όσο κρατήσει η ζωή»

(2) Κ.Π.Καβάφης «Κρυμμένα» 1908

(3) Ουμπέρτο Έκο «ΤΟ ΕΚΚΡΕΜΕΣ ΤΟΥ ΦΟΥΚΩ» εκδόσεις ΓΝΩΣΗ, σελ.234

(4) Διονύσιος Σολωμός, από το ποίημα του «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», σχεδίασμα Γ΄, που περιλαμβάνεται στον τόμο με τα Άπαντα του Διονυσίου Σολωμού που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΕΡΜΗΓΚΑΣ

(5) Ι.Μ.Παναγιωτόπουλος, από το βιβλίο του «Ο Στοχασμός και ο Λόγος» εκδοσεις Φιλιππότη, σελ 165.

ΧΡΥΣΟΒΑΛΑΝΤΟΥ ΤΣΙΡΩΝΗ

Η Χρυσοβαλάντου Τσιρώνη(Βάλη)έχει σπουδάσει Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Νομική στο Χάρβαρντ. Διευθύνει τα περιοδικά λόγου, βιβλίων και δημιουργών "ΒΙΒΛΙΑΚΟΝ" ΚΑΙ  "ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ". Είναι μέλος της Διεθνούς Ενώσεως Κριτικών Λογοτεχνίας(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ).Έχει εκδώσει 20 βιβλία ποίησης,πεζά και δοκίμια και έχει διακριθεί με πολλά βραβεία λογοτεχνίας στην Ελλάδα και παγκοσμίως.